Często słyszę lub czytam na różnych blogach stwierdzenie "mówię po francusku bez akcentu" i budzi to u mnie wewnętrzny sprzeciw :) Dla mnie tylko osoby dwujęzyczne od dziecka lub osoby, które wyemigrowały we wczesnym dzieciństwie, mogą nie mieć akcentu. Większość osób (oczywiście poza pewnymi wyjątkami) posiada akcent (w większym lub mniejszym stopniu), który zdradza ich zagraniczne pochodzenie.
Francuzi lubią komplementować. Doceniają, że cudzoziemcy dobrze mówią po francusku. Mówią im, że nie mają akcentu (czytaj mocnego akcentu, jakim mówi rosyjska mafia we francuskich komediach;)), etc. Jednak nie ma co się łudzić, że nasz słowiański akcent zniknie na zawsze, nawet po latach mieszkania we Francji. Nasz aparat mowy nie jest już taki giętki i pewnych dźwięków nie da się już wyćwiczyć.
Kiedyś poznałam pewną Serbkę. Studiowała język francuski. Od kilku lat mieszkała we Francji. Mówiła tak świetnie po francusku, że na początku w ogóle nie domyśliłam się, że nie mam do czynienia z rdzenną Francuską. Natomiast Ch., który jest Francuzem, od razu się zorientował :)
Ale moim zdaniem nie ma nad czym ubolewać. Lekki akcent może stać się naszym atutem, naszym znakiem rozpoznawczym, punktem wyjścia do rozmowy, etc. Nie należy się go wstydzić. Oczywiście silny akcent utrudnia komunikację, więc należy nad nim pracować.
Co nas zdradza :
- akcent
- melodia języka
- spółgłoska "r"
- dźwięk "e" (mamy "e" zamknięte, otwarte, nieme)
- nosówki (w języku francuskim mamy dwa rodzaje "ą" i dwa rodzaje "ę"; np. cudzoziemcom ciężko jest wymówić poprawnie "blanc" i "blond", gdzie wbrew pozorom różnica w wymowie jest dość wyraźna)
Według mnie najtrudniej ujarzmić nosówki. Pamiętam jak pracowałam we Francji jako fille au pair i robiłam dzieciom dyktanda składające się z luźno dobranych wyrazów. Za pierwszym razem okazało się, że dzieci usłyszały kilka całkiem innych słów;) Oczywiście w trakcie rozmowy takie nieporozumienia występują rzadko, bo nawet jeśli źle wymawiamy, to na właściwe tory naprowadzi naszego rozmówcę kontekst.
.bmp)
